30-11-06

Eenzaam

We zaten met zes aan de grote vierkante tafel in het lokaaltje dat dienst deed als bibliotheek.

Ik zat met mijn gezicht naar het raam, met links naast me mijn collega-leerkracht.  Buiten scheen de zon, een dapper herfstzonnetje, en ik zou flink wat willen geven om nu dáár in plaats van hier te zijn.

Mijn collega gaf het vak algemene vorming.  Acht uur per week leerde hij die jongens over het leven, en hoe ze konden over-leven.  Ik leerde hen acht uur wat ze moesten weten om te kunnen gaan werken, werken om te leven, hopelijk een leven als magazijnier, en niet als crimineel of “beroepsdopper”.  De rest van de week konden ze gaan werken, maar dat moest niet en de meesten deden het dan ook niet.  “Deeltijds onderwijs” noemen ze dat.

 

We zaten rechtover de vader en zoon, ze zaten gespannen naast elkaar, de vader in traditionele kledij: een enkellang hemd over zijn kleding, het typische mutsje, een lange baard en donkere priemende ogen.  Hij probeerde om niet naar mij te kijken en had bij het binnenkomen geweigerd om mij de hand te schudden.  Vrouwen hoorden niet voor een klas vol jonge mannen.  Vrouwen hoorden niet deel te nemen aan een gesprek onder mannen.  En zeker niet vrouwen zoals ik, die er aantrekkelijk uitzagen en het haar los droegen.  Het enige waar ik voor deugde was kinderen krijgen, en mijn plaats kennen.  Mijn plaats was niet voor de klas. 

Ik voelde de afkeuring in elke blik die hij me niet gunde.

Zijn 17-jarige zoon; in jeans en “Bikkemberg” trui, met brutale blik en mp3 speler rond de nek, keek me wel aan, brutaal en uitdagend.  Hij wist dat hij hier de macht had: zijn vader kon amper Nederlands en hij zou wel vertalen, het verhaal naar zijn hand zetten.

 

Aan de linker zijde van de tafel zat de CLB medewerker, hij had het leerlingendossier bij zich en schreef voortdurend opmerkingen in zijn notaboekje.   Alles om zich toch maar een houding te geven, alles om toch maar niet een mening te moeten geven, een mening die hij niet had omdat hij onbekwaam was.  Onbekwaam om mij als beginnend leerkracht voor te bereiden op de leerlingen die ik voor me kreeg.

Aan mijn rechterkant zat de coördinator rechtover de CLB medewerker.

Het klikte niet tussen ons, hij vond me te vrouwelijk, te enthousiast, te positief, te alles wat hij niet was.

Hij noteerde ook ijverig terwijl de jongen uitvoerig vertelde: waarom ik zo’n slechte leerkracht was en hij geen respect voor me had…

De jongen spuwde zijn woorden uit toen hij ons verzekerde dat er geen bewijzen waren dat hij die pepper-spray op mijn stoel had gespoten en dat hij er niet kon aan doen dat ik zo stom was om daar te gaan inzitten.  Dat ik die allergieaanval verdiend had en dat hij in de toekomst niet zou aarzelen om me weer te “corrigeren”, want hij was een man en ik een vrouw en vrouwen moeten gehoorzamen.

Niemand sprak hem tegen, zijn houding was die van “mannen onder elkaar”.  Hij knipoogde zelfs naar de coördinator, die hem bemoedigend toelachte. 

Mannen onder elkaar in een eigen wereldje.  Toen ik mijn versie van de feiten wilde geven, onderbrak de coördinator mij.  Ik mocht me niet verdedigen, en niemand die in mijn voordeel sprak.

De dader werd beschuldiger, en het slachtoffer werd dader. 

Ik durfde niet tegen mijn coördinator in te gaan, en voelde me uitgesloten uit het selecte mannengroepje.

Met mijn rechterhand wreef ik voorzichtig over de pijnlijke plek op mijn bovenbeen waar de pepperspray een grote blaar had gelaten.  Ik had van het letsel niets gezegd, uit angst dat iemand me zou vragen om het te laten zien.  Beschaamd ook, dat ik zo onervaren geweest was om dit te laten gebeuren.

Gelaten, en zonder nog één keer de anderen aan te kijken, onderging ik de rest van het gesprek, teleurgesteld, moedeloos, gekwetst, alleen…

 

Geschreven door dulcera op 01-05-2005

 

Commentaren

graag gelezen ik hoop dat dit niet autobiografisch is, kan me de situatie wel voorstellen.
Groetjes,

Gepost door: Parelmoer | 01-12-06

Mooie blog met prachtige verhalen.
Ik geef je direkt een linkje, want hier kom ik nog lezen.
Lieve groetjes.

Gepost door: Rezy | 06-12-06

De commentaren zijn gesloten.