26-02-07

Deel 6: De orde van de Grijze Steunkous.

De orde van de grijze steunkous, deel zes: de 'Swinging grey stockings'!

 

Broeder Petrus voelde zich in zijn element, al heel lang was het zijn – stiekeme – droom, om eens een reuze-evenement te mogen organiseren en nu het eindelijk zo ver was genoot hij!

Hij koerste over de binnenplaats, sjorde zijn pij wat strakker zonder ook maar eventjes halt te houden en negeerde het zomerbriesje dat zijn haar helemaal de verkeerde kant op blies.

Kosten noch moeite waren gespaard om van het 500-jarig bestaan van de kloosterorde een groot feest te maken. Het leukste was natuurlijk dat dit de orde zelf geen cent ging kosten, het enige wat ze deden was het klooster openstellen. De voornaamste financiering kwam van een bekende bierbrouwerij die meteen een gouden zaakje had geroken: de pers zou natuurlijk aanwezig zijn op dit evenement en de vrolijke parasols met het logo van hun merk vielen iedereen op!

 

Felix Lapsus viel van de ene verbazing in de andere toen hij de ijverige broeder bezig zag. Zijn bedrijfje, de firma ‘Sokken en Kousen’, had de hoofdprijs voor de talenten-wedstrijd gesponsord en zijn baas had hem opgedragen om er op toe te zien dat alles goed verliep. De poster met de dansende nonnetjes hing boven het podium dat aan de ene kant van het binnenplein was opgesteld en op de braderie zelf zou een kraampje komen met een ruim assortiment kousen.

Grinnikend dacht hij terug aan het gezicht dat hun verkoopster had getrokken toen ze hoorde dat ze deze keer in nonnenhabijt kousen moest verkopen. Het dametje was al meer dan 20 jaar hun vaste verkoopster op beurzen; hij had flink wat overredingskracht – en een flinke bonus – moeten gebruiken om haar te overtuigen, maar nu stond ze glunderend haar kraam uit te stallen!  Ze zag er trouwens overtuigend uit als nonnetje, de habijt was kraaknet gestreken, de kap zat onberispelijk en strak rond haar hoofd, wie niet beter wist zou zweren dat ze deel uitmaakte van de Orde van de Gramschaploze Vlekkeloze Ontvangenis van God.  Peinzend bekeek Felix haar nog eens goed van kop tot teen: en toen zag hij het; de uitdagende ‘fuck-me’ laarsjes bewezen dat ze eigenlijk toch geen echt nonnetje was!  Grinnikend sloeg Felix haar gade, dit was beloftevol!

 

Zuster Catharina sloeg de zaak met argusogen gade, ze vond dit maar niks, al dat gedoe, dit volksfeest, deze decadente uitspatting was helemaal haar stijl niet! De deken had het ganse verhaal glimlachend aangehoord en had uiteindelijk zijn zegen gegeven. Hij zag er blijkbaar geen graten in dat er ook een wedstrijd georganiseerd zou worden.

Had het van haar afgehangen ...

Hoofdschuddend ging ze verder met het draperen van een tafellaken over de tafel van de juryleden. Ze was gevraagd om in de jury te zitten en omdat er toch één iemand zijn serieux moest houden had ze aanvaard. Met een haal van haar hand streek ze het laken mooi glad.  Zo, dit was tenminste al onberispelijk, nu nog de naambordjes – piekfijn gekalligrafeerd in haar mooiste sierschrift – en drie ruikers zomerse zonnebloemen om alles op te fleuren. Zij was er klaar voor!

 

*

 

Nerveus stonden onze vijf vriendinnen in de coulissen te wachten tot het hun beurt was. Het was razend druk; het dorp had een uiterste inspanning geleverd: er was een braderie met ontelbare kraampjes, de geur van braadworsten en echte Vlaamse hamburgers – met veel ajuin en mosterd – drong maagkriebelend diep in de neusgaten. Voor de kinderen was er een heus ‘speeldorp’ met springkastelen en make-up artiesten. Een rondwandelende clown plooide met vaardige handen de mooiste diertjes uit ballonnen en ook de zon was enthousiast van de partij.

Er was een ruim podium gemaakt met links op het podium de onberispelijke tafel met de juryleden: zuster Catharina werd langs beide zijden geflankeerd door broeder Petrus en Felix Lapsus.

 

Onze vriendinnen waren als allerlaatste aan de beurt, voor hen waren al tien groepjes de revue gepasseerd, van frisse jonge binken in nonnetjes habijt tot bejaarde dametjes.

“Oh, God, ik denk dat ik doodga!” Anneke was, zoals verwacht, op van de zenuwen, “Ik ga dit nooit durven!” bleekjes keek ze haar vriendinnen aan, terwijl ze netjes uit de weg ging voor één van de pensioengerechtigde vrouwtjes – mét rollator - .

“Anneke, jij gaat mee op en wij gaat dit hier winnen!” sprak Inge haar vriendin streng toe, “Jij wil net zo graag naar Calcutta als wij, dus zet je beste beentje voor!”

“Veel succes!” fluisterde het oude besje Anneke toe, “Eenmaal je op dat podium staat smelten de zenuwen als sneeuw voor de zon!” probeerde ze het meisje dat stond te trillen als een espenblad moed in te spreken.

“Dank je.” atwoordde ze met schorre stem, “Lief van je!”

De presentator verscheen weer op het podium om onze vriendinnen aan te kondigen.

“En dan nu! Een vijftal uit ons eigen dorp: handjes op elkaar voor Inge, Kristel, An, Caroline en Tania: de swinging grey-stockings!” de presentator kondigde onze vriendinnen aan, hij deed teken en netjes op rij kwamen ze het podium op.

De eerste tonen van ‘I will follow him’ klonken en onze vriendinnen begonnen aan hun act.

Ze hadden een goed nummer gekozen, al gauw gingen de handjes op elkaar en werd er vrolijk mee geklapt door het publiek. Bij het refrein liet de habijt een beetje ruimte voor de deftige grijze kousen die het vijftal aanhad, wat al een eerste glimlach ontlokte bij hun publiek.

Halfweg het nummer werden de habijten de lucht ingegooid en kwamen de pakjes met sexy bustier tevoorschijn.

Plagend uitdagend lieten de meisjes de pakjes zien waar zo hard aan gewerkt was.

Terwijl de beentjes hoog in de lucht gingen had het publiek een prachtig uitzicht op hun sexy bustier met daar nog eens de deftige grijze kniekousen onder. Het publiek genoot en de eerste lachtraantjes werden weggeveegd.

Op de eerste rij stond een gezette dame ongegeneerd te schaterlachen, ze klapte enthousiast in haar handen en danste vrolijk mee.

“We zijn goed bezig, kijk naar het publiek!” fluisterde Inge haar vriendin Ann toe toen ze elkaar passeerden bij het draaien.

Bleek keek het meisje terug, een voorzichtige blosje kleurde haar wangen “Dit valt eigenlijk best mee!” fluisterde ze terug.

Inge stak haar duim omhoog en ze voltooiden hun nummer.

 

Het applaus was oorverdovend! Na een laatste diepe buiging verlieten de meisjes het podium waarop de presentator weer opkwam: “En met onze swinging grey-stockings sluiten we de wedstrijd af, het is nu aan de jury om te beslissen wie met de hoofdprijs naar huis zal gaan!” hij wees naar de tafel met de juryleden, “Mag ik nog één keer de handjes op elkaar voor onze juryleden!” het publiek klapte enthousiast in de handen, er werd gefloten en gejuicht.

 

*

 

“Goed, mensen, we moeten een keuze maken, wie van de deelnemers heeft het er het beste vanaf gebracht?” broeder Petrus nam het voortouw om tot een beslissing te komen.

“Ik vond die laatste groep wel iets hebben.” wist Felix, “Zo vijf jonge meisjes, strak jong vlees, niet mis, helemaal niet mis!” veelbetekenend knipoogde hij naar broeder Petrus.

Zuster Catharina zag de vettige knipoog met afgrijzen aan: “Felix Lapsus!” streng sprak ze hem toe:”Dit zijn christelijke jonge maagden uit onze parochie en ik zal niet tolereren dat u onzedelijke gedachten heeft over deze vijf onschuldige deernes!” belerend zwaaide ze met een vingertje voor zijn neus. “Ik eis dat u nu meteen uw excuses aanbiedt!”

Geschrokken keek Felix de nijdige zuster aan.

“Het, het ... het sp- spijt me zuster.” Hij begon er van te stotteren: “Ik zal het nooit meer doen!” op de een of andere manier deed zuster Catharina hem aan zijn allereerste papschooljuf denken, en niet op positieve wijze ...! Hij besloot er verder het zwijgen toe te doen en keek bang naar zijn notities.

“’k Zou het geloven!” beet ze hem nog toe, “Van alle onbeschoftigheden ... “ mompelend ging ze verder, maar het was meer tegen zichzelf dan tegen de anderen.

“Goh, kijk nu! Het zijn verpleegsters!” Felix had het dossier van de vijf meisjes doorgenomen.

“Pardon?” lijzig keek zuster Catharina vanachter haar brilletje Felix aan.

“Die meisjes, het zijn verpleegsters! Allez, in opleiding!” Felix schoof het blad naar zuster Catharina toe. “Hier, kijk zelf maar.”

“Verpleegsters? Laat mij eens kijken?” broeder Petrus trok het papier naar zich toe.

“En ze willen graag winnen om een stage in Calcutta te kunnen doen?” verbaasd keek hij de anderen aan, “Mensen, ik denk dat we onze winnaars hebben!” met een zelfvoldane grijns legde hij hun dossier weer neer.

“Ja, maar ... gaan ze ons niet beschuldigen van voortrekkerij? Het zijn meisjes uit het dorp...” Zuster Catharina twijfelde, het waren leuke meisjes en ze gunde hen de overwinning, maar het moest eerlijk gaan.

“Ah mens, zeur zo niet, ze hebben het heel goed gedaan, de kostuums waren schitterend, en als het publiek hoort dat ze graag willen winnen om een stage in het ziekenhuis in Calcutta te doen dan gaat zelfs de grootste zeurpiet overstag!” broeder Petrus wist al wie hij de overwinning gunde.

“Ok, ok, maar alleen als je zeker op het podium laat vertellen dat ze verpleegsters zijn en daarom de reis willen winnen!” zuster Catharina moest toch nog haar wil doordrukken.

“Lieve God, als het dat maar is!” met een klap sloeg broeder Petrus zijn map dicht, “Dan geloof ik dat we het eens zijn?” en hij stond op om de presentator hun besluit mee te delen.

 

17:10 Gepost door Dulcera in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.