26-02-07

Deel 7: De Orde van de Grijze Steunkous.

De Orde van De Grijze Steunkous, deel zeven: Naar Calcutta!

 

Met een nerveus klikje klapte de koffer van zuster Dulcinea dicht. Ze had alles ingepakt. Nog een laatste keer overliep ze haar lijstje, zette haar brilletje op het puntje van haar neus en overlas alles nog eens goed. Met een scherp gepunt potloodje vinkte ze alles af.

De reispas en de malariatabletten lagen klaar bij haar handbagage, de muggenmelk en zonnecrème zaten in haar koffer. Kleren netjes ingepakt, voldoende grijze kousen, ... ze was er klaar voor!

De bagage stond netjes in het midden van het tapijtje op de vloer van haar kluis.

“Kluis” zo’n triest woord voor wat de komende weken haar thuis niet meer ging zijn. Alhoewel ze er naar uitkeek om de oude vrienden weer te zien, had ze toch een beetje een vreemd gevoel bij het besef dat ze hier zo lang niet meer zou bidden en lezen en slapen.

Ze maakte nog een laatste kruisteken en sloeg gezwind haar schoudertas om, pakte de koffer stevig vast en ging de kamer uit.

*

 

“Anneke! Anneke” het hysterische gegil van Caroline wekte haar op ruwe wijze uit zoete dromen.

“Heu? Watte? Waar brandt het?” met een verward hoofd kwam An vanonder het dekbed piepen.

“Ik vind mijn reispas niet meer!” totaal overstuur stond Caroline naast het bed.

“Gisteren had ik hem nog, hij lag gewoon bij de rest van mijn handbagage en nu issie weg!”

An ging wat rechter zitten, “Watte?” herhaalde ze, ergens paste haar vriendin totaal niet in de zalige fantasie die ze net nog had.

“Reispas! Gisteren ok! Nu foetsie! Verdwenen! Weg!”

“O, datte ...” mompelde An, ze liet zich weer zakken en trok het dekbed over haar hoofd.

“Hoezo, datte?” ontzet trok Caroline het dek weer weg.

“God zeg, die zit in de handtas van ons Inge, zij vond dat jij daar niet mee te vertrouwen was, ze heeft je ticket trouwens ook.” An trok het dekbed weer uit de handen van Caro en wou er weer onder kruipen, maar dat was buiten Caro gerekend, zij trok het dek met een haal van haar bed, “Niks van, opstaan jij, ik ken dat! Je kruipt er weer onder en over een uur sta je pas op en komen we door jou te laat in de luchthaven!”

“Ca-ro-hooo!” gilde An, “Geef me mijn deken terug! Ik vries hier doo-hooo-hoood!”

“Ja, vast wel, het is hier ocharme 23 graden, jij vriest voorlopig nog niet dood, het is zomer!”

“Kreng! Geef me mijn deken teru-hu-hug!” An zette zich schrap om een snoekduik in de richting van Caroline te maken, maar werd onderbroken door Kristel die op het tumult was afgekomen.

“Wat is hier aan de hand zeg?” Kristel stond verbaasd te kijken hoe haar twee vriendinnen ruzie maakten.

“Caroline kan me niet met rust laten!” pruilde An met een sip lipje terwijl ze beschuldigend naar haar vriendin wees.

“Oh! Dat is zo heel erg niet waar!” boos kruiste Caroline haar armen voor haar borst en keek kwaad naar An, “ Het is allemaal je eigen schuld, slaapkop!”

“Zeg? Wat is dat hier voor lawaai?” Inge en Tania kwamen ook al poolshoogte nemen.

“Ah, onze twee kempkiekes he? Weer ruzie voor nikske.” Kristel haalde haar schouders op, “Goed, nu we toch allemaal wakker zijn kunnen we net zo goed samen ontbijten... Wie gaat er naar de bakker?”

 

*

 

“Ik zou zo graag met jullie meegaan!” broeder Petrus nam afscheid van zuster Dulcinea en de vijf vriendinnen. Hij had hen keurig op tijd naar Zaventem gebracht. Het gezelschap had nog ruim de tijd om in te checken. De DC10 naar Dacca zou om acht uur opstijgen voor een reis van maar liefst tien uur. Als alles vlot verliep zouden ze om 6 uur deze avond de aansluiting op Zia International Airport in Dacca halen, om dan na nog eens twee uurtjes in de lucht te landen in Calcutta, waar ze begroet zouden worden door de zusters en de weeskinderen van het klooster.

“Ja, dan had je maar moeten deelnemen aan de wedstrijd hé?” knipoogde Kristel, ze had de broeder meteen in haar hart gesloten, ze hield wel van zijn joviale karakter.

“En met een habijt op het podium gaan staan? Onze deken zou ter plekke een hartaanval krijgen!”

“Hee, we zijn toch verpleegsters?” Caroline kon het niet laten om mee te gibberen, “We reanimeren die mens meteen hoor!”

“Daar twijfel ik niet aan.” hij knipoogde naar Kristel, “Maar volgens mij kunnen ze in dat klooster meer aanvangen met vijf leuke verpleegsters dan met een bejaarde spekpater.”

“Ben je naar complimentjes aan het vissen broeder Petrus?” vroeg Tania lachend, “Voor mij ben jij helemaal nog niet bejaard, hoogstens een beetje belegen!”

De vriendinnen schoten in de lach bij Tania’s droge uitspraak en broeder Petrus lachte vrolijk mee, hij kon wel om met de humor van deze jonge meisjes.

Zuster Dulcinea vond het tijd om in te grijpen, “Allez vooruit, we kunnen hier nog uren blijven palaveren, maar dan missen we ons vliegtuig!” als een moederkloek nam ze Caroline en Kristel bij de arm om ze met hun neuzen in de juiste richting te zetten, “Als we nu inchecken kunnen we misschien nog zelf de plaatsen kiezen en hebben we meer beenruimte.”

“Dat is verstandig gesproken!” vond broeder Petrus, “Het wordt inderdaad lang vliegen!”

En met een laatste zedige zoen op de wang van ons spekpatertje nam het gezelschap afscheid.

 

*

 

Het inchecken ging heel erg vlot en het vliegtuig vertrok mooi op tijd. De vlucht verliep voorspoedig.

 

Ik zou hier even kunnen stilstaan en meer vertellen over hoe Caro verliefd werd op de knappe steward die de drankjes bracht of hoe Kristel de stewardessen zo gek kreeg om zuster Dulcinea tot bij de piloten te krijgen, maar dat ga ik nu even niet doen ...

Ook dat het nog even flink rennen was om de aansluiting op Zia International Airport in Dacca te halen, ga ik hier niet tot in detail neerschrijven.

Voor de fans wil ik nog meegeven dat de steunkousen van zuster Dulcinea gedurende de ganse vlucht stevig stand hadden gehouden en zelfs toen er even flink moest doorgestapt worden op het vliegveld – dat trouwens onmenselijk groot was en waar ze alleen maar met de hulp van diezelfde knappe steward waar Caro zo gek op was de weg vonden naar de juiste terminal – gaven de grijze steunkousen geen krimp!

 

Nee, ik ga volstaan met te zeggen dat het gezelschap veilig tot in Calcutta raakte waar een delegatie zusters en kindjes hen stond op te wachten. Na een enthousiaste begroeting en de eerste knuffels was iedereen flink moe, waardoor de bedjes heel snel werden opgezocht.

Maar dat leidt ons dan tot een heel nieuw verhaal .. het verhaal van onze vijf vriendinnen in het klooster te Calcutta ...

 

-~°0°~-

 

17:15 Gepost door Dulcera in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ook deze laatste deeltjes zijn boeiend, erg prettig en heel knap geschreven. Ben alvast 'fan' en kijk uit naar het aangekondigd vervolg(verhaal)!

Groetje

Gepost door: Willy | 26-02-07

Met veel plezier gelezen. Boeiend en vlot verteld.
Vriendelijke groetjes.

Gepost door: Rezy | 28-02-07

De commentaren zijn gesloten.