26-02-07

Deel 7: De Orde van de Grijze Steunkous.

De Orde van De Grijze Steunkous, deel zeven: Naar Calcutta!

 

Met een nerveus klikje klapte de koffer van zuster Dulcinea dicht. Ze had alles ingepakt. Nog een laatste keer overliep ze haar lijstje, zette haar brilletje op het puntje van haar neus en overlas alles nog eens goed. Met een scherp gepunt potloodje vinkte ze alles af.

De reispas en de malariatabletten lagen klaar bij haar handbagage, de muggenmelk en zonnecrème zaten in haar koffer. Kleren netjes ingepakt, voldoende grijze kousen, ... ze was er klaar voor!

De bagage stond netjes in het midden van het tapijtje op de vloer van haar kluis.

“Kluis” zo’n triest woord voor wat de komende weken haar thuis niet meer ging zijn. Alhoewel ze er naar uitkeek om de oude vrienden weer te zien, had ze toch een beetje een vreemd gevoel bij het besef dat ze hier zo lang niet meer zou bidden en lezen en slapen.

Ze maakte nog een laatste kruisteken en sloeg gezwind haar schoudertas om, pakte de koffer stevig vast en ging de kamer uit.

*

 

“Anneke! Anneke” het hysterische gegil van Caroline wekte haar op ruwe wijze uit zoete dromen.

“Heu? Watte? Waar brandt het?” met een verward hoofd kwam An vanonder het dekbed piepen.

“Ik vind mijn reispas niet meer!” totaal overstuur stond Caroline naast het bed.

“Gisteren had ik hem nog, hij lag gewoon bij de rest van mijn handbagage en nu issie weg!”

An ging wat rechter zitten, “Watte?” herhaalde ze, ergens paste haar vriendin totaal niet in de zalige fantasie die ze net nog had.

“Reispas! Gisteren ok! Nu foetsie! Verdwenen! Weg!”

“O, datte ...” mompelde An, ze liet zich weer zakken en trok het dekbed over haar hoofd.

“Hoezo, datte?” ontzet trok Caroline het dek weer weg.

“God zeg, die zit in de handtas van ons Inge, zij vond dat jij daar niet mee te vertrouwen was, ze heeft je ticket trouwens ook.” An trok het dekbed weer uit de handen van Caro en wou er weer onder kruipen, maar dat was buiten Caro gerekend, zij trok het dek met een haal van haar bed, “Niks van, opstaan jij, ik ken dat! Je kruipt er weer onder en over een uur sta je pas op en komen we door jou te laat in de luchthaven!”

“Ca-ro-hooo!” gilde An, “Geef me mijn deken terug! Ik vries hier doo-hooo-hoood!”

“Ja, vast wel, het is hier ocharme 23 graden, jij vriest voorlopig nog niet dood, het is zomer!”

“Kreng! Geef me mijn deken teru-hu-hug!” An zette zich schrap om een snoekduik in de richting van Caroline te maken, maar werd onderbroken door Kristel die op het tumult was afgekomen.

“Wat is hier aan de hand zeg?” Kristel stond verbaasd te kijken hoe haar twee vriendinnen ruzie maakten.

“Caroline kan me niet met rust laten!” pruilde An met een sip lipje terwijl ze beschuldigend naar haar vriendin wees.

“Oh! Dat is zo heel erg niet waar!” boos kruiste Caroline haar armen voor haar borst en keek kwaad naar An, “ Het is allemaal je eigen schuld, slaapkop!”

“Zeg? Wat is dat hier voor lawaai?” Inge en Tania kwamen ook al poolshoogte nemen.

“Ah, onze twee kempkiekes he? Weer ruzie voor nikske.” Kristel haalde haar schouders op, “Goed, nu we toch allemaal wakker zijn kunnen we net zo goed samen ontbijten... Wie gaat er naar de bakker?”

 

*

 

“Ik zou zo graag met jullie meegaan!” broeder Petrus nam afscheid van zuster Dulcinea en de vijf vriendinnen. Hij had hen keurig op tijd naar Zaventem gebracht. Het gezelschap had nog ruim de tijd om in te checken. De DC10 naar Dacca zou om acht uur opstijgen voor een reis van maar liefst tien uur. Als alles vlot verliep zouden ze om 6 uur deze avond de aansluiting op Zia International Airport in Dacca halen, om dan na nog eens twee uurtjes in de lucht te landen in Calcutta, waar ze begroet zouden worden door de zusters en de weeskinderen van het klooster.

“Ja, dan had je maar moeten deelnemen aan de wedstrijd hé?” knipoogde Kristel, ze had de broeder meteen in haar hart gesloten, ze hield wel van zijn joviale karakter.

“En met een habijt op het podium gaan staan? Onze deken zou ter plekke een hartaanval krijgen!”

“Hee, we zijn toch verpleegsters?” Caroline kon het niet laten om mee te gibberen, “We reanimeren die mens meteen hoor!”

“Daar twijfel ik niet aan.” hij knipoogde naar Kristel, “Maar volgens mij kunnen ze in dat klooster meer aanvangen met vijf leuke verpleegsters dan met een bejaarde spekpater.”

“Ben je naar complimentjes aan het vissen broeder Petrus?” vroeg Tania lachend, “Voor mij ben jij helemaal nog niet bejaard, hoogstens een beetje belegen!”

De vriendinnen schoten in de lach bij Tania’s droge uitspraak en broeder Petrus lachte vrolijk mee, hij kon wel om met de humor van deze jonge meisjes.

Zuster Dulcinea vond het tijd om in te grijpen, “Allez vooruit, we kunnen hier nog uren blijven palaveren, maar dan missen we ons vliegtuig!” als een moederkloek nam ze Caroline en Kristel bij de arm om ze met hun neuzen in de juiste richting te zetten, “Als we nu inchecken kunnen we misschien nog zelf de plaatsen kiezen en hebben we meer beenruimte.”

“Dat is verstandig gesproken!” vond broeder Petrus, “Het wordt inderdaad lang vliegen!”

En met een laatste zedige zoen op de wang van ons spekpatertje nam het gezelschap afscheid.

 

*

 

Het inchecken ging heel erg vlot en het vliegtuig vertrok mooi op tijd. De vlucht verliep voorspoedig.

 

Ik zou hier even kunnen stilstaan en meer vertellen over hoe Caro verliefd werd op de knappe steward die de drankjes bracht of hoe Kristel de stewardessen zo gek kreeg om zuster Dulcinea tot bij de piloten te krijgen, maar dat ga ik nu even niet doen ...

Ook dat het nog even flink rennen was om de aansluiting op Zia International Airport in Dacca te halen, ga ik hier niet tot in detail neerschrijven.

Voor de fans wil ik nog meegeven dat de steunkousen van zuster Dulcinea gedurende de ganse vlucht stevig stand hadden gehouden en zelfs toen er even flink moest doorgestapt worden op het vliegveld – dat trouwens onmenselijk groot was en waar ze alleen maar met de hulp van diezelfde knappe steward waar Caro zo gek op was de weg vonden naar de juiste terminal – gaven de grijze steunkousen geen krimp!

 

Nee, ik ga volstaan met te zeggen dat het gezelschap veilig tot in Calcutta raakte waar een delegatie zusters en kindjes hen stond op te wachten. Na een enthousiaste begroeting en de eerste knuffels was iedereen flink moe, waardoor de bedjes heel snel werden opgezocht.

Maar dat leidt ons dan tot een heel nieuw verhaal .. het verhaal van onze vijf vriendinnen in het klooster te Calcutta ...

 

-~°0°~-

 

17:15 Gepost door Dulcera in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Deel 6: De orde van de Grijze Steunkous.

De orde van de grijze steunkous, deel zes: de 'Swinging grey stockings'!

 

Broeder Petrus voelde zich in zijn element, al heel lang was het zijn – stiekeme – droom, om eens een reuze-evenement te mogen organiseren en nu het eindelijk zo ver was genoot hij!

Hij koerste over de binnenplaats, sjorde zijn pij wat strakker zonder ook maar eventjes halt te houden en negeerde het zomerbriesje dat zijn haar helemaal de verkeerde kant op blies.

Kosten noch moeite waren gespaard om van het 500-jarig bestaan van de kloosterorde een groot feest te maken. Het leukste was natuurlijk dat dit de orde zelf geen cent ging kosten, het enige wat ze deden was het klooster openstellen. De voornaamste financiering kwam van een bekende bierbrouwerij die meteen een gouden zaakje had geroken: de pers zou natuurlijk aanwezig zijn op dit evenement en de vrolijke parasols met het logo van hun merk vielen iedereen op!

 

Felix Lapsus viel van de ene verbazing in de andere toen hij de ijverige broeder bezig zag. Zijn bedrijfje, de firma ‘Sokken en Kousen’, had de hoofdprijs voor de talenten-wedstrijd gesponsord en zijn baas had hem opgedragen om er op toe te zien dat alles goed verliep. De poster met de dansende nonnetjes hing boven het podium dat aan de ene kant van het binnenplein was opgesteld en op de braderie zelf zou een kraampje komen met een ruim assortiment kousen.

Grinnikend dacht hij terug aan het gezicht dat hun verkoopster had getrokken toen ze hoorde dat ze deze keer in nonnenhabijt kousen moest verkopen. Het dametje was al meer dan 20 jaar hun vaste verkoopster op beurzen; hij had flink wat overredingskracht – en een flinke bonus – moeten gebruiken om haar te overtuigen, maar nu stond ze glunderend haar kraam uit te stallen!  Ze zag er trouwens overtuigend uit als nonnetje, de habijt was kraaknet gestreken, de kap zat onberispelijk en strak rond haar hoofd, wie niet beter wist zou zweren dat ze deel uitmaakte van de Orde van de Gramschaploze Vlekkeloze Ontvangenis van God.  Peinzend bekeek Felix haar nog eens goed van kop tot teen: en toen zag hij het; de uitdagende ‘fuck-me’ laarsjes bewezen dat ze eigenlijk toch geen echt nonnetje was!  Grinnikend sloeg Felix haar gade, dit was beloftevol!

 

Zuster Catharina sloeg de zaak met argusogen gade, ze vond dit maar niks, al dat gedoe, dit volksfeest, deze decadente uitspatting was helemaal haar stijl niet! De deken had het ganse verhaal glimlachend aangehoord en had uiteindelijk zijn zegen gegeven. Hij zag er blijkbaar geen graten in dat er ook een wedstrijd georganiseerd zou worden.

Had het van haar afgehangen ...

Hoofdschuddend ging ze verder met het draperen van een tafellaken over de tafel van de juryleden. Ze was gevraagd om in de jury te zitten en omdat er toch één iemand zijn serieux moest houden had ze aanvaard. Met een haal van haar hand streek ze het laken mooi glad.  Zo, dit was tenminste al onberispelijk, nu nog de naambordjes – piekfijn gekalligrafeerd in haar mooiste sierschrift – en drie ruikers zomerse zonnebloemen om alles op te fleuren. Zij was er klaar voor!

 

*

 

Nerveus stonden onze vijf vriendinnen in de coulissen te wachten tot het hun beurt was. Het was razend druk; het dorp had een uiterste inspanning geleverd: er was een braderie met ontelbare kraampjes, de geur van braadworsten en echte Vlaamse hamburgers – met veel ajuin en mosterd – drong maagkriebelend diep in de neusgaten. Voor de kinderen was er een heus ‘speeldorp’ met springkastelen en make-up artiesten. Een rondwandelende clown plooide met vaardige handen de mooiste diertjes uit ballonnen en ook de zon was enthousiast van de partij.

Er was een ruim podium gemaakt met links op het podium de onberispelijke tafel met de juryleden: zuster Catharina werd langs beide zijden geflankeerd door broeder Petrus en Felix Lapsus.

 

Onze vriendinnen waren als allerlaatste aan de beurt, voor hen waren al tien groepjes de revue gepasseerd, van frisse jonge binken in nonnetjes habijt tot bejaarde dametjes.

“Oh, God, ik denk dat ik doodga!” Anneke was, zoals verwacht, op van de zenuwen, “Ik ga dit nooit durven!” bleekjes keek ze haar vriendinnen aan, terwijl ze netjes uit de weg ging voor één van de pensioengerechtigde vrouwtjes – mét rollator - .

“Anneke, jij gaat mee op en wij gaat dit hier winnen!” sprak Inge haar vriendin streng toe, “Jij wil net zo graag naar Calcutta als wij, dus zet je beste beentje voor!”

“Veel succes!” fluisterde het oude besje Anneke toe, “Eenmaal je op dat podium staat smelten de zenuwen als sneeuw voor de zon!” probeerde ze het meisje dat stond te trillen als een espenblad moed in te spreken.

“Dank je.” atwoordde ze met schorre stem, “Lief van je!”

De presentator verscheen weer op het podium om onze vriendinnen aan te kondigen.

“En dan nu! Een vijftal uit ons eigen dorp: handjes op elkaar voor Inge, Kristel, An, Caroline en Tania: de swinging grey-stockings!” de presentator kondigde onze vriendinnen aan, hij deed teken en netjes op rij kwamen ze het podium op.

De eerste tonen van ‘I will follow him’ klonken en onze vriendinnen begonnen aan hun act.

Ze hadden een goed nummer gekozen, al gauw gingen de handjes op elkaar en werd er vrolijk mee geklapt door het publiek. Bij het refrein liet de habijt een beetje ruimte voor de deftige grijze kousen die het vijftal aanhad, wat al een eerste glimlach ontlokte bij hun publiek.

Halfweg het nummer werden de habijten de lucht ingegooid en kwamen de pakjes met sexy bustier tevoorschijn.

Plagend uitdagend lieten de meisjes de pakjes zien waar zo hard aan gewerkt was.

Terwijl de beentjes hoog in de lucht gingen had het publiek een prachtig uitzicht op hun sexy bustier met daar nog eens de deftige grijze kniekousen onder. Het publiek genoot en de eerste lachtraantjes werden weggeveegd.

Op de eerste rij stond een gezette dame ongegeneerd te schaterlachen, ze klapte enthousiast in haar handen en danste vrolijk mee.

“We zijn goed bezig, kijk naar het publiek!” fluisterde Inge haar vriendin Ann toe toen ze elkaar passeerden bij het draaien.

Bleek keek het meisje terug, een voorzichtige blosje kleurde haar wangen “Dit valt eigenlijk best mee!” fluisterde ze terug.

Inge stak haar duim omhoog en ze voltooiden hun nummer.

 

Het applaus was oorverdovend! Na een laatste diepe buiging verlieten de meisjes het podium waarop de presentator weer opkwam: “En met onze swinging grey-stockings sluiten we de wedstrijd af, het is nu aan de jury om te beslissen wie met de hoofdprijs naar huis zal gaan!” hij wees naar de tafel met de juryleden, “Mag ik nog één keer de handjes op elkaar voor onze juryleden!” het publiek klapte enthousiast in de handen, er werd gefloten en gejuicht.

 

*

 

“Goed, mensen, we moeten een keuze maken, wie van de deelnemers heeft het er het beste vanaf gebracht?” broeder Petrus nam het voortouw om tot een beslissing te komen.

“Ik vond die laatste groep wel iets hebben.” wist Felix, “Zo vijf jonge meisjes, strak jong vlees, niet mis, helemaal niet mis!” veelbetekenend knipoogde hij naar broeder Petrus.

Zuster Catharina zag de vettige knipoog met afgrijzen aan: “Felix Lapsus!” streng sprak ze hem toe:”Dit zijn christelijke jonge maagden uit onze parochie en ik zal niet tolereren dat u onzedelijke gedachten heeft over deze vijf onschuldige deernes!” belerend zwaaide ze met een vingertje voor zijn neus. “Ik eis dat u nu meteen uw excuses aanbiedt!”

Geschrokken keek Felix de nijdige zuster aan.

“Het, het ... het sp- spijt me zuster.” Hij begon er van te stotteren: “Ik zal het nooit meer doen!” op de een of andere manier deed zuster Catharina hem aan zijn allereerste papschooljuf denken, en niet op positieve wijze ...! Hij besloot er verder het zwijgen toe te doen en keek bang naar zijn notities.

“’k Zou het geloven!” beet ze hem nog toe, “Van alle onbeschoftigheden ... “ mompelend ging ze verder, maar het was meer tegen zichzelf dan tegen de anderen.

“Goh, kijk nu! Het zijn verpleegsters!” Felix had het dossier van de vijf meisjes doorgenomen.

“Pardon?” lijzig keek zuster Catharina vanachter haar brilletje Felix aan.

“Die meisjes, het zijn verpleegsters! Allez, in opleiding!” Felix schoof het blad naar zuster Catharina toe. “Hier, kijk zelf maar.”

“Verpleegsters? Laat mij eens kijken?” broeder Petrus trok het papier naar zich toe.

“En ze willen graag winnen om een stage in Calcutta te kunnen doen?” verbaasd keek hij de anderen aan, “Mensen, ik denk dat we onze winnaars hebben!” met een zelfvoldane grijns legde hij hun dossier weer neer.

“Ja, maar ... gaan ze ons niet beschuldigen van voortrekkerij? Het zijn meisjes uit het dorp...” Zuster Catharina twijfelde, het waren leuke meisjes en ze gunde hen de overwinning, maar het moest eerlijk gaan.

“Ah mens, zeur zo niet, ze hebben het heel goed gedaan, de kostuums waren schitterend, en als het publiek hoort dat ze graag willen winnen om een stage in het ziekenhuis in Calcutta te doen dan gaat zelfs de grootste zeurpiet overstag!” broeder Petrus wist al wie hij de overwinning gunde.

“Ok, ok, maar alleen als je zeker op het podium laat vertellen dat ze verpleegsters zijn en daarom de reis willen winnen!” zuster Catharina moest toch nog haar wil doordrukken.

“Lieve God, als het dat maar is!” met een klap sloeg broeder Petrus zijn map dicht, “Dan geloof ik dat we het eens zijn?” en hij stond op om de presentator hun besluit mee te delen.

 

17:10 Gepost door Dulcera in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-02-07

Geluk van glas

Geluk van glas

 

Jouw foto op mijn bureau:

 

Geluk achter glas

was toen is

is nu was

 

Verdriet achter glas

was toen is

is nu was

 

Plaatsgegeven

stilgestaan

verdergegaan.

 

Voor mama: ° 12 december 1996

13:29 Gepost door Dulcera in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: geluk, verdriet, afscheidsgedicht, rouwen, afscheid, glas |  Facebook |

10-02-07

Ti-ta-toverzoen.

Ti-ta-toverzoen

 

Toverwonder, winterwens,

wit kristal in vreemde dromen.

Toverheks flitst toverbeeld,

alle zorgen meegenomen.

 

Wonderwens, ik tover jou,

magietaal in parelglans.

Tovermoed en heldr’e geest,

winterzoen brengt nieuwe kans.

 

Wintertover, wonderdroom,

Zilvernacht verjaagt de spoken.

Maanlicht schijnt, verovert mij

Nieuwe kracht wordt aangebroken.

                    

                          -~0~-

23:27 Gepost door Dulcera in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: tovertaal, winter, magie, kristal, droom, dromen, zoen, maanlicht, toveren |  Facebook |