01-05-07

Bewaarengel:"Jij bent saai!"

“Jij bent saai!”, hij stelt het vast.

”Tja, ik kan toch niet continu met je spelen?”

“Oh, en waarom dan niet?”

“Omdat ik moet werken, tiens!”

Peinzend vliegt hij een rondje door de kamer.

“Waarom?”, vraagt hij, landt achteraan mijn hoofd, en begint mijn haar te vlechten.

“Omdat dat moet, ik moet productief zijn enzo!”  Ik wuif hem weg met mijn hand in de hoop dat hij ophoudt.

“Waarom?”  Hij houdt niet op, duikt net op tijd weg om mijn zwaaiende vuist te ontwijken en heeft ondertussen mijn halve pruik al in de knoop gelegd, ik zie er nu vast verschrikkelijk uit.

“Omdat ik moet geld verdienen, enzo!”

Hij vliegt plots tot vlak voor mijn neus.  Zorgelijk kijkt hij me aan.  Ernstig.

“Ben je arm?”

“Maar neen!  Maar leven kost geld, en ik wil sparen!  Voor later!” Waarom snapt hij dat nu niet?

“Wanneer ga je dan pret maken?”, vraagt hij, zijn luier zakt af en hij let er niet op.

“Ik maak best veel pret toch?”, vind ik.

“Hmmm….” Twijfelend kijkt hij me aan, merkt dat zijn luier afzakt en trekt hem met blozende wangen weer op.

“Oh, ik dacht dat engeltjes geslachtsloos waren?”, mijn terloopse opmerking treft doel, en hij draait zich vliegensvlug om om zijn lendedoek op te trekken.

“Je wijkt af van het onderwerp.”, weet hij, sjorrend aan de weerspannige doek.

“Welk onderwerp?”, vraag ik met een onschuldig gezicht, terwijl ik rustig verder schrijf.

“Dat je saai bent!”, zeurt hij.

“Hmmm.” Ik reageer niet meer, probeer onverstoorbaar te zijn.

“Je bent het écht!”, herhaalt hij, neemt een snoekduik vanaf de bureaulamp, landt op mijn hoofd en wurmt zijn rechtervoet in mijn linkeroor.

“Hou daarmee op!  een oor dient daar niet voor”, zeg ik streng.

“Als je iets spannends doet!”

“Ok, weet je wat?  Als je ophoudt, ga ik me strakjes inschrijven voor die cursus buikdansen, is dat spannend genoeg voor je?”

“Yiehaaaa!”  Enthousiast fladdert hij tot aan het plafond en terug “We gaan iets spannend en avontuurlijks doen!”

“En laat me nu werken,” mompel ik terwijl ik me over mijn blad buig “flink geschapen trouwens,”, merk ik nog op. “voor een bewaarengel tenminste ...”

Blozend is hij eventjes zijn kluts kwijt.  Jammer genoeg niet lang genoeg, “Slecht karakter!” vindt hij, en fladdert met opzet mijn paperassen overhoop.

“Oh, lief mormeltje!” Ik knuffel hem eventjes flink.  “Wat zou ik toch doen zonder jou?”

“Sterven van verveling?” Vraagt hij, terwijl hij mijn gevlechte pruik nog meer in de war trekt.

“Daar heb je’n punt!”, beaam ik. 

‘Iedereen zou er zo eentje moeten hebben’, denk ik nog, om dan toch maar om een kam te gaan en te proberen om de knopen weer uit mijn haren te krijgen.

22:27 Gepost door Dulcera in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Veel engelengeduld nog! Ik denk dat hij je nog het meest geholpen heeft bij de proefstagelessen?

Groetje

Gepost door: Willy | 01-05-07

Hahaha, ik heb gelachen Dulcera, waar haaaaaal je het ?

Groetjes !

Gepost door: Parelmoer | 03-05-07

Wat een schitterend verhaal... en zo leuk geschreven! Hoe kom je er bij? Graag nog meer van dat :)))

Gepost door: Adem | 03-05-07

De commentaren zijn gesloten.