23-06-07

Houd de dief!

 

Verliefd keek Elsje in de ogen van haar Kareltje, het was een super idee van hem om een waterfiets te huren en zo van deze mooie “Indian Summer” te genieten. Peddelend genoot ze van het herfstzonnetje en het zachte gekabbel van het water. Wat verder zag ze nog stelletjes fietsen, maar alleen zij waren op het idee gekomen om een romantisch onderonsje te houden op het eilandje in het midden van het meer.

 

Een dof bonkje kondigde de plaats van aankomst aan en fluks sprong Kareltje van de waterfiets om zijn Elsje veilig aan wal te helpen.

“Kom, neem mijn hand, ik help je wel!”, reikte hij haar de hand om het kleine sprongetje tussen het water en de wal te overbruggen.

Met een meisjesachtige giechel nam Elsje zijn hand en bevallig sprong ze aan land. Kareltje trok de waterfiets zo goed hij kon een beetje schuin tot hoger gelegen grond, zodat deze zeker niet zou wegdrijven, waarna hij in zijn ene hand het dekentje nam, en zijn andere arm rondom zijn meisje sloeg.

In drie grote stappen waren ze tussen de begroeiing en uit het zicht van nieuwsgierige Aagjes verdwenen. Karel duwde het gras en riet wat plat en creëerde een zacht plekje om zijn dekentje uit te spreiden. Met een handgebaar nodigde hij haar uit om naast hem te komen liggen.

 

Net toen Elsje lekker tegen haar Kareltje aan gekropen was werden ze opgeschrikt door een luide plons en het lawaai van water dat door iets groots in beweging werd gebracht.

“De Waterfiets!” Tegelijkertijd wisten ze dat er iets met de fiets aan de hand was, waarop Kareltje meteen rechtsprong en in twee grote stappen door het riet ging kijken wat er aan de hand was.

“Er is iemand met onze waterfiets weg!”

“Kom terug! Crimineel!” riep hij de onverlaat nog na, maar die hield zich Oost-Indisch doof..

Elsje was al naast hem en met een heroïsche duik sprong ze de waterfiets achterna. Ze was jaren na elkaar de zwemkampioene van het dorp geweest en ze ging zo’n stukje krapuul niet met hun fiets aan de haal laten gaan!

Echter, tot haar ontzetting merkte ze dat het water helemaal niet diep genoeg was, haar voeten zonken meteen weg in een dikke laag slijk, waardoor zwemmen onmogelijk was.

 

Proestend en kuchend liet ze zich door haar Kareltje weer aan land trekken, “Waarom deed je dat? Straks ben je nog ziek!” vroeg hij bezorgd.

“Ja, jij wou hier voor eeuwig en drie dagen zitten of wat?” antwoordde ze snibbig, terwijl ze hem kwaad aankeek.

“Maar spring je dan in dit modderige water? Kijk nu toch naar je kleren!” en hij wees naar haar voordien hagelwitte bloesje en haar nette pantalon, die nu onder de modder zaten.

Beteuterd keek ze naar haar kleren, die modder ging er met het beste wasmiddel niet meer uit wassen en het was nog wel haar favoriete bloesje!

 

Terwijl Elsje nog haar snoekduik stond te betreuren, nam Kareltje zijn gsm om de verhuurder van de fietsen te bellen. Terwijl hij zijn verhaal deed haalde hij het dekentje en sloeg het rond Elsje, hij wou niet dat zijn liefste, ook al leek ze nu op een waterkieken, kou vatte!

“Nou, dit is mooi!” met een nijdig gebaar beëindigde hij het gesprek, “Dit geloof je niet!” met een kwaad gezicht keek hij naar Elsje.

 

"Wat hebben ze gezegd? Vertel, vertel?” vroeg ze nieuwsgierig, en ze sloeg het dekentje nog wat beter om zich heen, het was echt wel frisjes zo met die natte kleren aan!

“Wel, de fiets is opgehaald door de mensen van het verhuurbedrijf, ze dachten dat het een verloren fiets was die hier was aangespoeld en dus zijn ze hem komen halen!”

Ongelovig trok ze een boos gezicht, “En nu? Komen ze ons van dit eiland halen?”

“Ja, ze zullen hier zo zijn ...” Zonder op de modder te letten liet hij zich op de grond zakken, en trok zijn Elsje dicht tegen zich aan. “Wat een kip ben je toch hé?” vroeg hij vertederd, “Alleen jij bent zo gek om achter die fiets te springen!” en met een zoen op haar mond toonde hij nog eens hoe lief hij haar vond.

 

“Jef! Kom eens luisteren?  Dit geloof je niet!”

Met een nieuwsgierig gezicht kwam Jef naar zijn collega, om te luisteren: “Ja, vertel het eens?”

“Wel, die fiets die je daarnet van het eilandje hebt opgehaald?  Die was verhuurd aan een koppeltje dat tussen het riet lag ...”

“Ah, en wat lagen die daar dan te doen?” Jef besefte dat het een domme vraag was toen hij ze uitsprak.

“Ja, halloooo, wat dacht je dan?” met een vette knipoog vertelde hij verder, “Maar dat is nog niet alles, weet je hoe oud dat koppel was?”

Jef trok een vragend gezicht en besloot om verder geen vragen meer te stellen.

“Hij is er 68 en zij 79!” Grijnzend ging hij verder met het vastleggen van de bootjes.  “En zij is in het water gedoken en zit nu drijfnat op dat eilandje te wachten!”

Jef stond perplex, van alle sterke verhalen die hij al gehoord had was dit toch wel ... “Jonge, jonge, waar gaat dat naartoe, waar gaat dat naartoe!” 

“Tegen wie zegt ge’t!” stemde zijn collega met hem in, “Ga jij ze oppikken?”

Jef was al bezig om het motorbootje los te maken.

“En neem een handdoek mee!”

 

-~Eind~-

10:13 Gepost door Dulcera in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Verrassend grappig verhaaltje, heel knap geschreven. Wat voor dappere mannen vrouwen toch zijn. En er staat geen leeftijdsgrens, geen hoogtepeil van het water, geen maat van liefde op! :-)))

Groetje

Gepost door: Willy | 23-06-07

knap...knap...knap met bewondering dit mooi verhaaltje gelezen, je kent er wat van! heel leuk einde en... heb er van genoten!
groetjes Marina

Gepost door: Marina | 24-06-07

een verhaaltje om in een adem uit te lezen. Ik heb er echt van genoten , en men is nooit te oud om . . . ,

Gepost door: ikke | 24-06-07

** echt een leuk verhaal :-). Ik moest en zou persé het einde weten wat mij de bevestiging geeft dat het goed is :-)))

Gepost door: bibien | 25-06-07

Hahaha, prachtig Tina, ik heb gelachen !

Groetjes !

Gepost door: Parelmoer | 28-06-07

Wat een leuk verhaal.Ik heb er plezier aan beleefd.
Nog een fijn weekend

Groetjes
Linda

Gepost door: Linda | 06-07-07

De commentaren zijn gesloten.