23-05-08

Zomerzotheid - Deel 1

(Een bewaarengel vervolgverhaal)

 

“Wemmen een probleem!”

Bewaarengel floepte tevoorschijn net toen Mieke een voorzichtig teugje van haar nog veel te hete koffie wou nemen.  De koffie brandde genadeloos tegen haar gehemelte.

“Gadver! Zeg! Wil je dat wel eens laten! Ik verbrand mijn tong!” Voorzichtig zette ze haar kopje weer neer, te warm is te warm, en zo had ze haar handen vrij voor die pestengel.

“Ja, ja, … drink wat minder koffie dan heb je dat niet aan de hand!”

Wijsneuzerig als altijd fladderde bewaarengel rond, “Gelijk hoe, we hebben een probleem!” parmantig zweefde hij met gekruiste armpjes voor haar neus.

“Hebben WIJ een probleem? Of heb JIJ een probleem en sleur je mij er weer vrolijk bij?” monsterend keek ze hem aan.

“Wij!”

Hij nam, quasi onverschillig, de lepel in het kopje met zijn twee knuistjes stevig beet en begon enthousiast in het kopje te roeren.

“Ok, ok, en welk probleem hebben WIJ dan wel?” Vlug nam ze het lepeltje af voor hij ongelukken deed en legde het neer naast het kopje.

“Wendy is haar hart verloren!” wist hij droog, terwijl hij de lepel alweer besloop.

Mieke zat perplex.

“Onze Wendy? Haar hart verloren? Aan wie? En waarom weet jij dat voor ik het weet?” achterdochtig keek ze hem aan, wat was hij nu weer aan het bekokstoven?

“Omdat jij nooit oplet en zit te dromen en daarom altijd alle lol mist?” stelde hij en gaf haar een plagerige tik met het lepeltje.

“Hou daarmee op! Lepeltjes dienen om mee te roeren, niet om mee te tikken!” Ze legde het lepeltje terug neer terwijl ze diep nadacht.

“Wendy haar hart verloren zeg … het is toch wederzijds he?”, vroeg ze.

“Wel, dat is nu net het probleem, hij weet het nog niet!”, net op tijd gritste ze het lepeltje weg voor hij er weer mee aan de haal ging.

“Oei! En nu? Wat gaat ze nu doen?” Voorzichtig proefde ze of de koffie al wat was afgekoeld.

“Wel, ze kan nog niets doen, want ze weet niet waar hij woont … maar ik weet dat lekker wel natuurlijk!” Zeer zelfingenomen draaide hij een toertje rond de bureaulamp.

“Ok, dus jij weet het wel … en ga je deze keer gewoon zeggen wat je weet en niet beginnen zeuren over levenspaden die moeten gevolgd worden enzo?”, vroeg ze.

“Ja, ja, deze keer wel, want ze zijn voor elkaar bestemd, en als IK hen met elkaar in contact breng kan ik Cupido eindelijk eens een keertje een hak zetten!” Glunderend hing hij bungelend voor haar neus, het was duidelijk dat hij al aan het genieten was.

“Cupido?” vroeg ze, “bestaat die ook echt dan?”

Bewaarengel zat even verstomd van verbazing, maar hij herpakte zich al snel “Tuurlijk bestaat die echt, dat je daar durft aan twijfelen! Hij bestookt jou vaak genoeg met zijn pijlen, enkel en alleen maar om mij te pesten! Maar hij wordt ouder en kan niet goed meer mee met zijn tijd, dus zou ik graag zijn baantje overnemen, dit is een goed begin he?

“Jij? Als Cupido? Man, man, man, … nu heb ik het allemaal gehoord! Vertel eens? Wat is het plan?”, hoofdschuddend dronk Mieke haar koffie.

“Wel, we moeten ons Wendy en die knul met elkaar in contact brengen, maar zonder dat ze doorhebben dat wij hen aan het koppelen zijn!”

“Ok, en hoe gaan we dat dan doen?” eigenlijk was ze wel een beetje enthousiast, niks mocht Wendy’s geluk in de weg staan!

“Heel simpel! Luister!” en hij kwam in haar oor fluisteren.

 

20:40 Gepost door Dulcera in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

'Wemmen' een nieuw verhaal van Tina! Het leest weer lekker vlot en grappig. Benieuwd dus naar het vervolg.

Groetje

Gepost door: Willy | 23-05-08

De commentaren zijn gesloten.