08-10-08

Zomerzotheid - Deel 3

Zomerzotheid – Deel 3

(een bewaarengel vervolgverhaal)

 

Met groeiend ongeloof luisterde Mieke naar het plan van haar bewaarengel om Wendy “van’t straat” te helpen.

“Je bent gek, weet je dat?”, vond ze.

“Plezant zot zijn doet geen zeer!”, antwoordde hij, met een snoetje waarop te lezen stond dat hij het heerlijk vond om op deze manier in de belangstelling te staan.

‘”Gelijk al hoe, ik geloof niet dat dit gaat werken,” vervolgde ze, “ons Wendy is bang van water, én alles wat koud en nat is, we gaan haar nooit zo gek krijgen om te gaan zeilen aan zee, het gaat nooit lukken om haar in het sop te laten belanden en daarna te laten redden door haar koene ridder.”, ze bleef ongelovig haar hoofd schudden.  “, en daarbij, het is me ook veel te gevaarlijk!”

“Pffft, dan niet he?  Heb jij een beter idee?”

“Nee, niet direct, maar zo ver gaan we het toch niet moeten zoeken?  Hoe moeilijk kan het nu zijn om twee mensen met elkaar in contact te brengen?”, zei ze.

Met een sceptisch gezicht vouwde bewaarengel zijn armpjes over elkaar, “Ah, vertel ne keer?”, vroeg hij.

“Wel, simpel!”, zei Mieke, ze nam nog eens diep adem om genoeg lucht te hebben om het ganse plan uit te leggen, maar kreeg de kans niet omdat toen de telefoon ging.

“Wie zou dat nu zijn?”, vroeg Mieke en ze haastte zich om op te nemen.

“Ons Wendy!” fluisterde ze, terwijl ze de hoorn met haar hand bedekte, en luisterde naar wat Wendy te vertellen had.

Bewaarengel zweeg terwijl Mieke luisterde.

“Ah! … Ja! … Natuurlijk! …. Nee … Natuurlijk niet! … Echt! … Seeegggg! … OK! … Afgesproken! … Om tien uur in ons bistrootje! … Ça va, tot latertjes!”

Blij legde ze de hoorn weer neer, en keek haar bewaarengeltje aan.

“Het was Mieke!”

“Ja, zo ver waren we al!”, zei hij, terwijl hij plagerig met zijn ogen rolde.

“Ze vroeg of ik mee ging winkelen, ze is aan een feestelijke outfit toe voor een personeelsfeestje.”, zei Mieke.

“Oh, en jij moet daar eerst eens niet over nadenken?”, vroeg hij.

“Natuurlijk niet, seggggg!”, antwoordde ze.

Bewaarengel zweeg nogal veelbetekenend, en ineens viel Mieke haar euro.

“Heee! Zit jij hierachter?”

Bewaarengel bleef hardnekkig zwijgen.

“Jij zit hier dus achter.”, drong ze aan.

“Neugh …” antwoordde hij quasi nonchalant.

“Hmmm, ik vraag me alleen af hoe, jij bent toch al die tijd hier geweest?”

“Ja, maar bewaarengeltjes kennen een truukje of twee om op meerdere plaatsen tegelijk te zijn hoor!” zeer zelfvoldaan keek hij vanonder zijn wenkbrauwen, zich er niet van bewust dat hij zonet zijn betrokkenheid in het zaakje had toegegeven.

“Dus toch!” antwoordde Mieke triomfantelijk.

“OK, Ok ….”, even deed hij een poging om betrapt te kijken, maar deze mislukte jammerlijk.

“Gelijk al hoe, zou je je dan eens niet beginnen haasten en je wat ordentelijk gaan maken?  Een beetje make-up zou niet slecht zijn, je ziet weer kweet niet hoe bleekjes.”, monsterend keurde hij haar.

Een beetje op haar tenen getrapt wou ze een bitsig antwoord geven, maar hij was haar te snel af, “Kom, haast je nu maar, dan ga ik effe kijken of onzenlievenheer er nog altijd akkoord mee is.”

Mieke hoorde het in Keulen donderen.

“Oh?  Moet jij verantwoording afleggen aan je baas?”, vroeg ze verbaasd.

“Ja, natuurlijk, wij bewaarengelkes kunnen niet zo maar in het wilde weg rond bewaren zulle, dat is allemaal strikt gereglementeerd.” , antwoordde hij zonder verpinken, en hij liet haar alleen.

 

Op het afgesproken uur zat Mieke –natuurlijk weer veel te vroeg- te wachten in de taverne waar ze altijd eerst iets dronken voor ze het shopping center onveilig maakten.

Omdat ze toch wat te vroeg was amuseerde ze zich met het gadeslaan van de winkelende mensen. Het was flink druk, en ze zag een hoop mama’s met weerspannige kinderen, vermoeide papa’s die sluiks keken naar frisse jonge meisjes en de sporadische vrijgezel die –zo zielig!- alleen zijn inkopen deed.

Ze zag een ietwat onhandig jongmens klungelen met zijn boodschappentasjes, en kreeg ter plekke medelijden, en een kleine kriebel in haar buik.

“Hmm … die is zeker niet mis!” vond ze, en probeerde –vruchteloos- tersluiks zijn blik te vangen.

Ondertussen was bewaarengelmanske druk bezig met zo onopvallend mogelijk het koekje te besluipen dat bij haar koffie lag.

“Awel, zoet muileke, heb je weer trek?” vroeg ze plagend.

“Bwah, iemand moet toch de kwaliteit van de koekjes hier in het oog houden!” vond hij, terwijl hij het koekje al vasthad, het papiertje ervan af scheurde en keek wat er in het pakje zat.

 “Hmmm … een speculoosje!”, zei hij, en enthousiast beet hij er een hoekje af.

Schuin over hen zat een dametje verbaasd naar het zwevende speculoosje te kijken.

Mieke zag hoe ze haar bril schoonmaakte om beter te kunnen zien.

Snel greep ze het speculoosje en deed alsof ze met het koekje zat te spelen, waarop het dametje verward een andere kant uitkeek.

“Zeg! We zitten hier wel tussen een massa mensen he? Probeer je wat onopvallender te gedragen!” siste ze bewaarengel toe.

“pffft, die oude doos is toch al seniel én dement, wat maakt dat nu uit! En daarbij …”

Bewaarkwietjes uitleg werd onderbroken door Wendy die enthousiast kwam aanwandelen en Mieke bij wijze van begroeting een flinke smakkerd op haar wang gaf.

19:48 Gepost door Dulcera in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Leuk vervolg, Tina! Fantasie is geen kwestie van hoeveel.

Groetje

Gepost door: Willy | 11-10-08

nog steeds een groot talent zie ik :-)

Gepost door: bibien | 17-10-08

** dwaal je hier nog rond...?

Gepost door: bibien | 07-11-08

:-) Een heel tof verhaal!

groetjes

ps: Merci voor je bezoek

Gepost door: maike | 11-11-08

Ontvangen: Mijn "ha, zit dat zo" momentje is er, maar dat zien te onthouden is een andere zaak ;-)

Gepost door: maike | 11-11-08

** waar ben je? :-)

Gepost door: Bibien | 10-08-09

De commentaren zijn gesloten.