19-10-06

Bewaarengel: Pestboodschappen!

"Pestboodschappen!"

Geschreven door dulcera op 09-07-2005 om 00:13:46.

 

Schichtig rol ik mijn karretje door de supermarkt, speurend kijk ik of er geen bekenden zijn, en hou heel even mijn adem in als ik de buurvrouw meen te herkennen.

Nee, gelukkig, ze is het niet.

Bijna loop ik voorbij heerlijk geurende aardbeien.  Hmm, lekker! Het water loopt al in mijn mond, vlug een bakje meenemen!

“Ja, ja, strakjes weer met veel te veel slagroom zeker!” berispend plopt hij recht voor mijn neus tevoorschijn.

Hier was ik zo bang voor!  Mijn bewaarengel vindt het nodig om me zelfs in de supermarkt te 'bewaren' voor wat hij zelf 'stommiteiten' vindt!

“Hier niet!” fezel ik, “de mensen gaan denken dat ik gek ben, ik kan hier niet met je praten!”

“O, en waarom dan niet?” argwanend kruist hij zijn te korte armpjes voor zijn mollige borst.

Perplex kijk ik hem aan, meent hij dit nu?  Weet die pestkop écht niet waarom?

“Omdat andere mensen je niet kunnen zien of horen!” fluister ik, angstvallig rondkijkend of iemand merkt wat ik doe.

“Ja, en?” vraagt hij, terwijl hij monsterend mijn boodschappen keurt.

“Wel, ze gaan denken dat ik knettergek ben, ze gaan de psychiatrie inlichten, ze gaan me komen halen en in een dwangbuis steken, ik ga mijn kinderen nooit meer zien, mijn man gaat van me willen scheiden, en iedereen gaat me meelevend nakijken als ik over straat loop! Is dit reden genoeg voor je!” bijna verhef ik van pure onmacht mijn stem, maar weet me net op tijd in te houden.

“Pfft, dat doen ze toch nooit!” weet hij, en hij vist een doos koekjes, een pak chocolade en een zakje zure beertjes uit de kar om ze met een verbazend geroutineerde zwaai over het rek te gooien.

Van de andere kant klinkt een welgemeend “Godverdomme!” en vlug rol ik het karretje wat verder.

“Hou daarmee op! Ik kom in de problemen!” sis ik hem toe.

Hij is onverstoorbaar: “Zoet en vet is niet goed voor je! Je gaat te dik worden, je man gaat je niet meer aantrekkelijk vinden, verliefd worden op je beste vriendin, van je scheiden, en iedereen gaat je meelevend nakijken als je over straat loopt!” verbluffend snel kaatst hij mijn woorden terug.

Perplex kijk ik hem aan “En gooi je daarom alles maar over het rek?”

“Bah, ja!” beaamt hij, “ Ze gaan jou toch de schuld geven, ik kan doen wat ik wil.” en tollend gooit hij nog een pakje chocoladepuddingpoeder over zijn schouder.

“Hou daar mee op!” snauw ik, ternauwernood het pakje uit de lucht vissend “Ik zie de manager al aankomen!”

“Als jij gezonde dingen in je kar legt, ik kwam potverdorie net op tijd!” Berispend bengelt hij aan mijn oorlelletje, totaal ontspannen en volkomen in zijn sas. 

Keurend peutert hij met een piepklein vingertje in mijn oor, monstert zijn 'vangst' en deelt me mee: “Ge moogt uw oren al ne keer uitkuisen.”

Bijna in shock van die rare bewaarengel neem ik een besluit.  Gewoon gelijk geven!  Ik mompel “Ja, ja ..." kijk even rond en gooi een doosje wattenstaafjes in de kar.

“Zo hoor ik het graag.” zegt hij tevreden, “O, ik moet gaan, ik zie daar mijn favoriete collega-bewaarengel!

En met een plopje is hij weer weg.

Ik blijf even stom van verbazing bij zijn plotse vertrek, en kijk naar mijn winkelkarretje: eigenlijk had hij wel gelijk met al die goede raad.

Veel te laat denk ik aan de gsm die in mijn handtas zit. “Ik had kunnen doen alsof ik aan het telefoneren was!” denk ik plots.

“Ik wist wel dat je’r zelf ging opkomen !” plopt hij tevreden pal voor mijn neus.

Ik grabbel vlug mijn gsm onder uit mijn handtas, en babbel in het toestel “ Ik ben ook blij dat ik je heb hoor!” en ik vervolg “ Als ik thuis ben krijg je de grootste knuffel ooit!”

Gierend van het lachen bij zoveel spitsvondigheid maakt hij nog een laatste looping door de groentenafdeling, en dan is hij weer weg.

Helemaal gelukkig doe ik de rest van mijn boodschappen. Waar moderne technologie al niet goed voor is!