25-10-06

Canna-bis!

Geschreven door  dulcera op 08-12-2005 om 15:52:50.

 

Voorzichtig duwde Elsje de deur naar het bureau van de directeur open, ze zag hem ijverig zitten schrijven achter een stapel papieren. Het was haar eerste opdracht als CLB-medewerker en ze vond het tot nu toe een leuke baan, de samenwerking met de leerkrachten en de directeur was tot nu toe heel erg goed verlopen, iedereen deed zijn best om haar het gevoel te geven welkom te zijn.

“Goedemorgen, meneer directeur.” zei ze vriendelijk, waarop de directeur opkeek,

Ah, de nieuwe CLB-medewerkster! Het was een leuk jong ding, enthousiast en heel vlot in de omgang met de leraren en de jongeren van de school.

“Goedemorgen Elsje, en zeg maar Patrick hoor, als de leerlingen er niet bij zijn mag dat best!” begroette hij haar.

Elsje was aangenaam verrast, ze had nog niet zo vaak met de directeur gesproken, maar het leek haar een leuke man te zijn.  Hij was nog jong, niet zo gek veel ouder als ze zelf was, maar gedreven en enthousiast.

“Ok dan, Patrick.” knikte ze en ging verder het bureau binnen, “U had gevraagd of ik bij het gesprek met de ouders van Wouter kon zijn?”

De directeur knikte, dat had hem inderdaad het beste geleken, “Ja, je weet dat meneer De Jong, onze leerkracht wiskunde, Wouter heeft betrapt op het gebruik van Cannabis?”

“Ja, heel erg vond ik dat, ik was heel erg geschrokken toen ik het hoorde! Van alle leerlingen leek Wouter me de meest onwaarschijnlijke om drugs te gebruiken! En dat hij zich dan op school laat betrappen … “ hoofdschuddend ging Elsje op de stoel voor het bureau van de directeur zitten, “Ik vraag me af of het geen noodkreet was, of hij wilde dat we hem betrapten?” vragend keek ze de directeur aan.

“Ik heb me net dezelfde bedenking gemaakt, Wouter is tot nu toe een voorbeeldige leerling geweest, altijd in orde, op tijd op school, voorbeeldig gedrag in de klas … “ hij nam het dossier van Wouter erbij.

“Ik las hier dat de ouders van Wouter uit elkaar gegaan zijn vorig jaar, en dat hij nu bij zijn moeder en haar nieuwe vriend woont.” hij keek Elsje aan, ze was een en al oor.

“Een scheiding is nooit makkelijk voor een puber hé?” vond ze “De meesten gaan dan wel één of andere vorm van rebellie beginnen.”

“Tja, maar dit is wel erg extreem, vind je niet?”

 

Elsje kreeg de kans niet om te antwoorden, er werd op de deur geklopt en zonder op antwoord te wachten kwam een vrouw het bureau binnengestapt.

“Ben ik hier bij Vandenbroecke, de directeur van deze school?” vroeg ze brutaal, achter haar stond een veel jongere man, haar zoon stond onwennig te draaien in de gang.

“U had gevraagd of we langs wilden komen? Ik heb de brief hier bij me.” en ze haalde een verfrommeld vodje uit haar handtas.

“Eugh … ja zeker mevrouw, gaat u maar zitten.” de directeur wees de vrouw een stoel aan, “En u bent … meneer?” vroeg hij, dit kon de vader van Wouter niet zijn!

“Eugh ..., ikke?” vroeg de man onzeker terwijl hij achter zich keek.

“Dit is Erik Derop, mijn vriend.” zei de moeder van Wouter, “De vader van Wouter heeft ons de voorbije zomer laten zitten, hij is er zomaar vanonder gemuisd met zijn secretaresse, de bloesemsnoeper! Het arme kind is begot 20 jaar jonger dan hij zelf is! ‘t Zal zijn midlifecrisis wel zijn, maar wij zijn er vet mee!” verontwaardigd bij zoveel onrecht ging ze wat rechter op haar stoel zitten. “Nog een geluk dat ik Erik leerde kennen, hij heeft ons zo goed geholpen!” vertederd keek ze naar haar vriend.

 

“Erik is bioloog!” zei ze met trots in haar stem, “hij weet kweetniethoeveel van planten en dieren enzo!”

“Eugh …. Nee, eigenlijk ben ik …” de arme man kreeg de kans niet om duidelijk te maken wat nu eigenlijk zijn beroep was, want ze onderbrak hem alweer.

“Vertel nu eens wat we hier nu eigenlijk moeten komen doen?” vroeg ze, en keek Elsje en de directeur uitdagend aan, “Wie bent u eigenlijk juffrouwtje?" ze keek naar Elsje.

De directeur nam het heft in handen, “Dit is onze CLB medewerkster, mevrouw Elsje De Cock.” stelde hij haar voor.

Elsje ging rechtstaan om iedereen een hand te geven, “Aangenaam, mevrouw, meneer, Wouter.” zei ze en ging weer zitten.

 

De directeur ging verder, “Ik wou graag dat Elsje erbij was omdat we niet zo goed nieuws voor u hebben mevrouw.” Hij keek afwisselend naar de aanwezigen.

“Niet zo goed nieuws?” vroeg de moeder, “Wat kan dat zijn? Wouter is een voorbeeldige leerling!”

Wouter zat wat onwennig te draaien op zijn stoel, “Moet ik hier echt bij zijn?” vroeg hij stilletjes.

 

Erik hoorde hem en kneep bemoedigend in zijn knie “Het komt goed maatje, “ fluisterde hij “we praten deze zaak wel uit!”

“Ik zou niet weten waarom je er niet bij zou zijn!” vond de moeder verontwaardigd, “Wat kan jij nu mispeuterd hebben?”

“Ik zal naar de kern van de zaak gaan.” wou de directeur beginnen te vertellen.

“Dat zou al eens hoog tijd worden!” snoof het vrouwmens.

“Als u mij nu even kan laten uitpraten?” beet de directeur terug.

“Doet u maar, ik ben één en al oor!” sneerde ze, en ze knipoogde naar Wouter, die verwoedde pogingen deed om in de grond te verdwijnen.

 

“Kijk, mevrouw, we hebben u laten komen om met u een ernstige zaak te bespreken.” Hij zweeg even om te kijken of iedereen luisterde en vervolgde, “Onze leerkracht wiskunde, meneer De Jong, heeft Wouter betrapt op het gebruik van Cannabis.” zijn woorden sloegen in als een bom. De moeder van Wouter zat verbluft naar adem te happen, Wouter deed zijn uiterste best om onzichtbaar te worden –vruchteloos- en Erik zat gelaten te kijken.

 

“Wo, wou, Wouter, drugs …?” fluisterde ze verbijsterd, ze nam een zakdoekje en drukte het tegen haar neus, “Wouter, wat heb je daarop te zeggen?” vroeg ze, bijna overmand door emoties.

“Bwah … niet veel …” mompelde Wouter, “Kijk, het zit zo …” hij kreeg de tijd niet om zijn zin af te maken want Erik kwam tussen.

 

“Ok, ik zal dat hier eens vlug duidelijk maken, het is allemaal mijn schuld!” hij keek even of zijn woorden effect hadden, en dat hadden ze!

Verbaasd keek de moeder hem aan, en Erik vervolgde: “Kijk, ik had hem uitgelegd hoe Cannabis gekweekt werd, om hem te helpen bij zijn biologie lessen.” iedereen keek verbluft.

“Cannabis is eigenlijk een zeer sterke plant, maar het kweken vraagt toch wat accuratesse en handigheid, dus had ik hem wat zaadjes meegebracht.” Erik keek of iedereen bij de les bleef, “Samen hebben we de zaadjes opgekweekt tot plantjes, en vorige week hadden we onze eerste oogst.”

 

De moeder keek hem verbluft aan, “Bedoel je dat die rare struik op Wouter’s kamer Cannabis is!” kreet ze.

“Ja, Cannabis! Wat dacht je dan? Dat het een tomatenplantje was? Enfin, dus vorige week hadden we onze eerste oogst en hebben we ook de eerste keer geprobeerd of de kwaliteit goed was, en dat was ze ook. Cannabis roken is veel gezonder dan die verslavende stinkstokken die u rookt,” en hij wees naar de asbak van de directeur, “maar het was eigenlijk niet de bedoeling dat Wouter op school zou gaan gebruiken.”

 

“Maar toch deed hij het.” wist de directeur nog net uit te brengen, dit had hij nu nog nooit meegemaakt!

“Ja, kijk, hij had een zware proef die dag, en ik had hem gezegd dat een jointje roken kon helpen tegen de zenuwen en om helderder te denken. En zodoende is het gekomen, ik had hem een jointje gerold, en hem gezegd dat hij maar gewoon tussen de andere rokers moest gaan staan en dat hij dan niet zou opvallen. “ hij haalde zijn schouders op, “Wie had nu durven denken dat die meneer De Jong ook Cannabis rookt?” vroeg hij.

De directeur en Elsje bleven er bijna in “Wabliefteru!” vroeg de directeur, en hij keek ongelovig naar Elsje.

“Ah, ja, iemand die niet gewend is om Cannabis te roken gaat die typische geur er echt niet uit halen in een grote groep rokers hoor! Ze stonden daar in een groepje van tien te roken!” Erik keek beschuldigend naar de directeur.

 

Deze haalde diep adem en weerlegde Erik’s beweringen: “Nou, meneer De Rop, ik moet toch echt uw beweringen ontkrachten! In een groepje rokers haal je er de cannabis sigaret zo uit, en van Cannabis wordt je misschien wel helderder, maar ook onverschilliger, dus was het niet zo’n goed idee van u om Wouter aan te raden drugs te gebruiken vlak voor zijn proef!”

 

Elsje knikte instemmend bij het relaas van de directeur, dit was het gekste gesprek dat ze in haar korte loopbaan al gevolgd had!

De moeder van Wouter zat nog steeds lijkbleek en stilletjes naar haar vriend en haar zoon te kijken. “Ik kan nog steeds niet geloven dat jullie drugs in mijn huis hebben gekweekt!” sprak ze steeds luider en luider, “Waar haal je het om zoiets te doen?” wild met haar vinger wijzend stond ze imponerend als een furie voor haar vriend. De aders in haar hals gespannen, beschuldigend keek ze hem aan en eiste een antwoord.

Hij, helemaal niet onder indruk van haar vertoning, trok zijn schouders ongeïnteresseerd op en deed er verder het zwijgen toe.

 

De directeur vond dat het tijd werd om tot de kern van de zaak te komen, “Als u even kalm wil blijven zal ik u uitleggen wat er nu verder gaat gebeuren!” hij vervolgde, “Normaliter worden leerlingen die betrapt worden op Cannabis gebruik meteen en definitief geschorst! Drugsgebruik wordt op deze school niet getolereerd en dat staat ook in het schoolreglement dat u ondertekende!”

De moeder van Wouter zat stil te kijken, “Bedoelt u … bedoelt u dat ik voor Wouter nu een andere school moet zoeken? Middenin het schooljaar? En hij ging zo graag naar deze school, al zijn vrienden zijn hier, en zijn resultaten zijn steeds goed geweest!” ontzet keek ze hem aan.

 

De directeur vervolgde “Daar hebben wij ook begrip voor mevrouw, omdat het een eerste keer is dat Wouter de regels overtrad en omdat hij tot nu toe een voorbeeldige leerling was, gaan we een uitzondering maken!” hij nam het dossier van Wouter en haalde er een bundeltje papieren uit, “Kijk, ik heb hier een contract waarin staat dat als Wouter nog een keer een overtreding begaat hij meteen geschorst zal worden, maar dat hij nu op school mag blijven onder bepaalde voorwaarden.”

 

De moeder van Wouter knikte instemmend, dit ging de goede kant uit, “En welke zijn deze voorwaarden?” vroeg ze, duidelijk veel rustiger dan even tevoren.

“Niets dat voor Wouter onoverkomelijk zal zijn, hij moet beloven om geen drugs meer te gebruiken en dat hij regelmatig bij mevrouw De Cock op gesprek zal komen, zodat we zeker zijn dat hij niet nog een keer deze fout maakt.” De directeur schoof het contract naar Wouter, “Wat heb je hier zelf nog bij te vertellen Wouter?” vroeg hij.

Wouter schoof wat ongemakkelijk op zijn stoel, “Ik, eugh … ik wil graag zeggen dat het me spijt, het is allemaal begonnen als proef, om te kijken hoe zoiets groeit en voor ik het wist hadden we drugs gemaakt!” hij keek ongelukkig “ Het is gewoon allemaal heel erg uit de hand gelopen, het spijt me!”

 

Elsje knikte “Ik ben blij dat je zelf ook snapt dat dit eigenlijk niet kan Wouter, daarom ook dat ik blij ben dat je nu een nieuwe kans krijgt.” ze keek naar Erik, “En als U meneer in de toekomst de biologie lessen wil beperken tot het kweken van echte tomaten, dan verwacht ik in de toekomst geen problemen meer met Wouter.”

Erik bleef verder totaal onverschillig bij de zaak.

De directeur knikte, “ Goed, als we nu het contract ondertekenen dan kunnen we dit gesprek beëindigen.” Hij schoof het bundeltje papieren tot voor Wouter die gedwee tekende, en het aan zijn moeder gaf die ook haar handtekening zette.

 

“Ik geloof dat we, gezien de omstandigheden, er goed aan gedaan hebben om Wouter een tweede kans te geven,” hij gaf Wouter, zijn moeder en Erik een hand, “ Ik ben tevreden dat we deze zaak zo opgelost hebben, nog een prettige dag verder!”

De moeder van Wouter bedankte hem en ze gingen naar huis, opgelucht dat de zaak zo goed afgelopen was!

 

De directeur slaagde een diepe zucht, hij had zo zijn eigen ideeën bij het gedrag van die nieuwe vriend, “Dat was me nogal een gesprek!”

Elsje knikte instemmend, “Het was te denken dat er zoiets achter zou gezeten hebben, ik vraag me alleen af waar die vriend het haalde om een jongen van 17 ertoe aan te zetten om drugs te kweken op zijn kamer?” vragend keek ze de directeur aan.

“Ik ben er vrij zeker van dat dit verhaal nog een staartje krijgt!” wist hij, “Maar dat zal de toekomst moeten uitwijzen.” Hij keek Elsje lachend aan, “Koffie?” vroeg hij, en was al bezig met inschenken.

“Graag” antwoordde Elsje. Ja, deze directeur was een man naar haar hart!