14-03-07

Taalbarriére

 

Het was razend druk in het bureau dat de planners deelden met de verkoop-binnendienst. Door het slechte weer had de ene na de andere chauffeur problemen: in de file, motorpech …

De planner wist gewoon niet waar eerst kijken, en bij grote drukte gebeurde het wel eens dat er telefoontjes doorgeschoven werden naar de “meisjes” van de verkoop-binnendienst.

Ook die keer.

De planner schakelde een chauffeur naar me door met de vraag “Tina, luister jij even naar Nico, dat is één van onze Nederlanders, hij moet in Knokke een klein pakje gaan leveren op een privé-adres.”

Ik nam meteen op: “Goedemiddag, met Tina.”

“Ja, eeh, ’t is Nico hier.” hij klonk nogal opgejaagd.

“Vertel eens Nico, wat kan ik voor je doen?” vroeg ik vriendelijk.

“Nou, ik moest toch zo’n klein pakje gordijnstof gaan leveren in een appartementje?”

“Ja.” Ik zag zijn ritplanning al op mijn computerscherm verschijnen “En? Lukt dat niet? Vind je het adres niet?” Terwijl ik met hem babbelde tikte ik al het adres in in het computersysteem.

“Toch wel, ik sta hier voor de deur, maar dat wijffie neemt me lelijk in de maling!”

“Huh, hoezo?” vroeg ik verwonderd. Er waren al chauffeurs op dat adres geweest, en die waren steeds vriendelijk ontvangen.

“Nou, ik heb al zeker drie keer aangebeld, en dan zeg ik netjes: ’t Is van het transportbedrijf met een pakje voor u, maar dat wijffie blijft maar vragen: wie? wie?“

Even zat ik perplex, en ik had al mijn zelfbeheersing nodig om Nico rustig uit te leggen dat “Wie, wie?” gewoon Frans is voor “Ja, ja.” Het lukte me zelfs om te wachten met lachen tot die brave man de telefoon had neergelegd.

 

Sinds die dag werd er werk gemaakt van een basiscursusje Frans voor de Nederlandse chauffeurs die al eens een pakje aan de Belgische kust gingen leveren …

20:43 Gepost door Dulcera in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: frans, pakje, kust, vervoer, chaufeur |  Facebook |